Deel dit bericht!  

Van MIT tot Leidse deken: het werk van Vera van de Seyp

Wie met Vera van de Seyp in gesprek raakt, merkt al snel dat ze zich moeilijk laat vangen in één discipline. Grafisch ontwerper, programmeur, docent, maker. Het zijn labels die telkens net tekortschieten. In de studio van Sleutelstad vertelt de in Leiden geboren en getogen ontwerper over haar weg van de Haagse kunstacademie naar New York, en weer terug naar een heel tastbare Leidse traditie: de deken.

Van de Seyp studeerde in 2016 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar ze de opleiding Grafisch Ontwerp volgde. Al tijdens haar studie werkte ze intensief met code. Niet als hulpmiddel, maar als ontwerpmateriaal. “In plaats van software te gebruiken, maak ik mijn eigen software”, legt ze uit. Het tekenen van een vorm wordt bij haar het beschrijven van een proces.

Lesgeven
Al tijdens haar studie programmeerde ze websites, onder meer voor klasgenoten die een portfolio nodig hadden. Dat was veel werk, maar leverde ook ervaring op. Via die opdrachten kwamen nieuwe vragen en contacten binnen, waarna het werk zich na haar afstuderen verder uitbreidde richting opdrachten voor galeries en musea. “Dat ging eigenlijk heel natuurlijk”,  zegt ze.

Parallel daaraan begon ze met lesgeven. “Eerst aan ArtEZ in Arnhem en later ook bij mijn eigen voormalige opleiding, de KABK. Dat laatste was in het begin wennen: oud-docenten werden collega’s. Dan voel je je toch nog een beetje student”, vertelt ze.

Boston
Een volgende stap volgde toen ze zich aanmeldde voor het Media Lab van MIT in Boston. “Ik verwachtte er niet veel van, maar werd toch aangenomen. Ik kwam er terecht in een kleine onderzoeksgroep, Future Sketches, die zich bezighoudt met het gebruik van code als creatief medium. Eigenlijk deden zij daar precies wat ik al deed”, zegt ze. Binnen het MIT Media Lab wordt al decennialang gewerkt aan nieuwe vormen van ontwerpen met technologie, waarbij kunstenaars en ontwerpers hun eigen software ontwikkelen.

Breimachines
Na twee jaar in Boston keerde ze kort terug naar Nederland, waarna ze de overstap maakte naar New York. “Met een nog lopend visum en een onverwacht aangeboden appartement besloot ik die kans te benutten. De eerste periode was financieel spannend, maar gaandeweg ontstond er een praktijk met opdrachten. Ik werkte er voor WIRED Magazine, Signal, architecten- en ontwerpbureau SWA Group en Google Creative Lab. Daarnaast gaf ik workshops en verzorgde een les aan The Cooper Union.”

Tijdens de pandemie verschoof haar werk deels richting het fysieke maken. “Na jaren voornamelijk digitaal te hebben gewerkt, miste ik het werken met mijn handen. Dat begon met breien, eerst handmatig en later met breimachines uit de jaren tachtig. Door die machines opnieuw te programmeren, kon ik textiel inzetten als verlengde van de digitale praktijk.”

Deken
De combinatie van code en textiel bracht haar uiteindelijk terug naar Leiden. “Voor Museum De Lakenhal ontwierp ik tien nieuwe varianten van de Leidse deken. Dat was in samenwerking met Stichting Leidse Deken. De ontwerpen zijn gebaseerd op de namen van voormalige Leidse dekenfabrieken, die ik via computercode vertaalde naar patronen. De dekens worden lokaal geweven met traditionele technieken.”

Het project verbindt de Leidse textielgeschiedenis met hedendaags ontwerp en laat zien hoe digitale werkwijzen en ambacht elkaar kunnen versterken. “Daarmee krijgt een historisch product een nieuwe betekenis, niet alleen als erfgoed, maar ook als hedendaagse vorm van maken.”

Met haar bijdrage aan de Leidse deken is Van de Seyp, na jaren van studie en werk in het buitenland, opnieuw zichtbaar in de stad waar ze opgroeide. Wat zij in de toekomst nog meer kan betekenen voor het culturele veld van Leiden, blijft een open vraag en een ontwikkeling die we met belangstelling blijven volgen.

Vera van de Seyp vertelt over haar veelzijdige werk en specifiek over het project waarbij ze ontwerpen maakte voor de nieuwe Leidse deken.