Leidse Patty van der Zee kind van massadonor: 'Ik heb wel moeten rouwen'

Erachter komen dat je vader niet je biologische vader is. Én dat de vruchtbaarheidsarts van je ouders dat wel is. Én dat je ruim honderd halfbroers- en zussen hebt. Het overkwam Leidenaar Patty van der Zee. Ze schreef een boek over haar ervaringen.

Van der Zee is een product van Jos Beek. Die vruchtbaarheidsarts uit Leiderdorp gebruikte jarenlang zijn eigen zaad bij vruchtbaarheidsbehandelingen, terwijl ouders voorgespiegeld werd dat er van donorzaad gebruik gemaakt werd. Datzelfde gebeurde ook bij de ouders van Van der Zee.

Van der Zee wist dat Beek betrokken was, maar dacht dat het om een hormoonbehandeling ging. Dat er van donorzaad gebruik was gemaakt was haar nooit verteld, op advies van Beek.

Ontboden
Het balletje begon te rollen toen de acties van Beek wereldkundig werden. Op advies van een jeugdvriend, die ook met hulp van Beek ter wereld gekomen was, liet ze een DNA-test uitvoeren. Nog voordat de uitslag hiervan binnen was, werden Van der Zee en haar broertje Benno door hun ouders ontboden.

“Mijn vader viel met de deur in huis. Hij zei: ‘Daar zit jullie moeder, en ik ben niet jullie vader.’ Ik had echt geen idee dat hij dat zou gaan vertellen. Ik was heel erg verdrietig, ik wilde wel heel graag van mijn vader zijn. Hij is namelijk heel lief, ik heb hele fijne lieve ouders. En ja, daar heb ik over gerouwd”, zegt Van der Zee in Nieuws071.

Donorzaad
Later bleek dat Van der Zee niet alleen met donorzaad verwekt was, maar dat het om zaad van Beek ging, die bovendien een zeldzame erfelijke ziekte bleek te hebben. Dat laatste werd bekend bij een bijeenkomst in het Alrijne Ziekenhuis, waar alle bekende nakomelingen van Beek bijeengeroepen werden. “Ik deed de deur open en keek naar allemaal mensen die mijn broer en zussen waren. Het was ongelooflijk, een zaal met veertig broers en zussen.”

Sinds Van der Zee weet dat ze biologisch van Beek is, vielen de stukjes op hun plek. “Ik ben blij dat ik eindelijk weet wie ik ben. Nu pas begrijp ik mezelf, nu pas vallen de puzzelstukjes op hun plek. Waarom ik eruit zie zoals ik eruit zie; ik stond elke dag voor de spiegel en begreep dat gewoon jarenlang niet.”

Schelpjes
“DNA is toch een enorme factor. Je kunt het niet zomaar weg opvoeden wie je bent. Als ik op vakantie ga, verzamel ik altijd zand, stenen en schelpjes. Weet je wie dat ook altijd deed? Jos. We hebben dezelfde lievelingskleur, eten hetzelfde broodbeleg… als donorkind moet je het hebben van dat soort anekdotes.”

Over haar ervaringen schreef Van der Zee het boek Schepsel. Ze was al van plan een boek te schrijven, maar dat het hier over zou gaan, had ze niet gedacht. “Maar toen ik ineens hoorde dat ik dus donorkind ben, kwam er alleen nog maar een donorkindverhaal uit mijn digitale pen, de laptop. Toen moest dát er blijkbaar eerst uit.”

Kinderwens
Van der Zee schreef het boek om de gebeurtenis voor zichzelf te kunnen verwerken, maar ook als hulp voor mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. “Het is heel hard nodig en er is bijna niets in donorkindland aan ondersteuning. Want alles wordt altijd gespitst op het vervullen van de vurige kinderwens, maar er zijn mensen die daar de producten van zijn. Daar is eigenlijk bijna geen zorg en begeleiding voor.”

Ze hoopt dat haar boek daarbij helpt. Ze geeft nu lezingen, gastlessen en is bezig met de ontwikkeling van een programma om mensen en families te ondersteunen die in een vergelijkbare situatie zitten.

Nieuws071: Patty van der Zee over haar ervaringen als donorkind.

Leiden Maatschappij