Deel dit bericht!  

InLeidenThuis: Judith van Schoonderwoerd geeft meisjes een doel

Deze week schuift Judith van Schoonderwoerd (48) aan bij InLeidenThuis. Fred Hermsen praat met haar over de kersverse vrouwenvoetbalclub FC Phoenix en haar werk als landelijk officier huiselijk en seksueel geweld bij het Openbaar Ministerie. Ze maakt zich hard voor een veiliger wereld voor vrouwen. Ook op het voetbalveld.

Judith van Schoonderwoerd noemt zichzelf een laatbloeier. Als feminist en als voetballer. Toen haar dochter ging voetballen bij UVS, stond Judith al snel als trainer tussen de meiden en ging ze zelf ook spelen. Inmiddels vormt ze samen met Rajae Faisa en Faisa Sayem het bestuur van de kersverse vrouwenvoetbalclub FC Phoenix aan de Boshuizerkade. “Ik heb wel moeite met de term vrouwenvoetbal trouwens, want als we het over ‘voetbal’ hebben, gaat het blijkbaar automatisch over mannenvoetbal. Bij ons moet er ‘vrouwen’ voor gezet worden om duidelijk te maken wat het is.”

Luister hier naar alle podcasts van ‘InLeidenThuis’

Gedragscode
De vereniging groeit als kool: “Over de honderdtwintig leden and still counting”, zegt ze. De leden komen voornamelijk uit Leiden Zuidwest en hebben allerlei verschillende achtergronden. “Voor meidenteams hebben wij relatief wel veel meiden en vrouwen van kleur. Inclusiviteit is meer dan vinkjes aankruisen”, weet Van Schoonderwoerd. “Iedereen moet zich veilig voelen om zich als mens en sporter te kunnen ontwikkelen in onze community. En ook al is er best wel eens een akkefietje – veel meiden zijn immers pubers – gaat dat heel goed. Ik denk dat onze gedragscode staat als een huis. Respect staat op nummer 1. De ouders zijn te gast, de spelers zijn verantwoordelijk en de trainers zijn het gezicht. En daar spreken we elkaar ook steeds beter op aan.”

Luister hier het gesprek van Fred Hermsen met Judith van Schoonderwoerd van FC Phoenix.

Sisterhood
Op de vraag of trainers ook mannelijk kunnen zijn, zegt ze: “De meiden hebben vrouwelijke trainers en dat geeft hen per definitie een ander voorbeeld dan een mannelijke trainer. Ze kunnen denken: ‘He, dat kan ik dus ook worden!’ Op andere voetbalsclubs is mannelijk de norm en dat snap ik ook wel. Maar bij ons staat sisterhood echt centraal. Misschien zijn we wat stimulerender naar elkaar toe, en wat vergevingsgezinder als er iets mis gaat op het veld. We zijn nu aan het uitzoeken wat sisterhood voor ons precies betekent.”

Bias
Van Schoonderwoerd vertelt ook over haar loopbaan en haar huidige werk als landelijk officier Huiselijk en Seksueel Geweld bij het Openbaar Ministerie. Over rode vlaggen die we allemaal moeten leren zien als er geweld achter de voordeur plaatsvindt. En breder, over de bias die veel mannen hebben als het gaat om vrouwen. “Bij sollicitaties zeggen de mannen die erover besluiten vaak: ‘We willen vrouwen geen voorrang geven, want het gaat om kwaliteit, het moet niet uitmaken of je man of vrouw bent.’ Maar dat zegt meer over hun perceptie van kwaliteit. Het geeft aan dat ze zich niet bewust zijn van hun eigen vooroordeel, van hun eigen bias. Ze denken dat kwaliteit één objectief ding is, maar dat is het niet. Het is kwaliteit zoals daar in jouw kring, in jouw bubble naar gekeken wordt. Mensen die buiten dat beperkte denkraam vallen, hebben kwaliteiten die je dan niet ziet en dus ook geen kans geeft.”

Stille midden
“Vergeet niet: iedereen heeft een bias. Ik ook. We zouden in onze maatschappij een grote stap vooruit maken als mensen zich alleen al bewust zouden worden van hun eigen bias.” Van Schoonderwoerd heeft een boodschap tot slot: “In onze maatschappij, met alle sociale media, klinken de extremen het hardst. Ik pleit ervoor dat het stille midden krachtiger van zich laat horen. Want dat midden weerspiegelt wel het meest hoe wij als land over zaken denken. Dus spreek je uit.” Zelf doet ze dat vol overtuiging: “Ik kan niet anders.”