Keihard werken en nauwelijks rond kunnen komen

48

Leven onder de armoedegrens is niet voorbehouden aan mensen met een uitkering. De werkende arme is terug van nooit weggeweest in Nederland. Moordende concurrentie voor kleine zelfstandigen of een torenhoge schuld kunnen je onderaan de ladder doen belanden. In deze aflevering van de serie ‘Geen rooie cent’, praten radiomakers Andy Clark en Gerry van Bakel met mensen die wel een baan hebben, maar toch in armoede leven.

Meneer Li heeft een eigen sushi-restaurant. Hij wil liever niet met zijn eigen naam in de media, maar wil wel graag zijn verhaal doen. Daarom noemen wij hem meneer Li. Sushi eten is hip en je zou dus verwachten dat je daar goed geld mee kunt verdienen. Misschien niet slapend rijk mee worden, maar wel een goedgevulde boterham als je bereid bent hard te werken. Volgens Li valt dat behoorlijk tegen. Hij kan eigenlijk nauwelijks zijn hoofd boeven water houden.

Sushi eten is misschien wel hip, maar veel Nederlanders kijken toch vooral naar de prijs als het om eten gaat. En vooral rond de Aziatische keuken ligt de verwachting veel voor weinig. Ooit begon Li met het idee om via de sushi een omwenteling teweeg te brengen. “Ik dacht we gaan het anders doen. We gaan goede kwaliteit leveren. Dan gaan mensen het vanzelf waarderen.” In het begin lukte dat aardig, maar de concurrentie is toegenomen. “We moeten met meer de taart verdelen.”


Dit is de derde aflevering de podcastserie ‘Geen rooie cent’ van Andy Clark en Gerry van Bakel.

Meneer Li hoeft niet naar de voedselbank. “Dat is het voordeel als je en eigen restaurant hebt,” zegt hij, “er is altijd wel eten.” Maar hij heeft per maand slechts 800-900 euro voor de huur, verzekeringen, kleding en dergelijke. Sparen voor een pensioen? Een arbeidsongeschiktheidsverzekering? Meneer Li moet er bijna om lachen.

De vraag is waarom Li zijn bedrijf niet stopzet en ergens in loondienst gaat? Er is toch veel vraag naar koks met ervaring? Maar verplichtingen en schulden maken het lastig om zomaar de zaak te sluiten. Het liefst zou hij zijn boeltje oppakken en emigreren naar een van de Scandinavische landen.

Ondernemers kloppen niet aan voor minima-regeling
Wethouder Damen maakt zich ook zorgen om de positie van de werkende armen en vooral kleine ondernemers en zzp-ers. Zij ziet hen als een groep met een groot risico om in armoede te vervallen. Een laag en vaak onregelmatig inkomen en meestal niet in staat om geld opzij te leggen voor een pensioenregeling. Zolang er nog gewerkt kan worden kan een deel van deze groep zijn of haar broek nog net ophouden, maar het vooruitzicht om van alleen AOW rond te moeten komen is niet rooskleurig.

Volgens de cijfers van het CBS zijn van de 6200 huishoudens die in aanmerking komen voor de minimaregeling van de gemeente Leiden er zo’n 1400 huishoudens die (parttime) werk hebben of een inkomen uit eigen onderneming vergaren. Dat is zo’n 22 procent. Ter vergelijk: van het totaal aantal huishoudens dat onder de norm zit heeft 33 procent een bijstandsuitkering en 25 procent pensioen.

Omdat ondernemers niet in de kaartenbakken van de gemeente zitten en meestal gewend zijn hun eigen zaken te regelen doen ze minder vaak dan andere minima een beroep op de regelingen. Ook meneer Li heeft eigenlijk geen idee dat hij recht zou hebben op bepaalde ondersteuning vanuit de gemeente. “Ik heb wel eens iets aangevraagd, maar ik hoor er niets op. Ik dacht dat is vast niet voor mij bedoeld.”

 

Schulden bij de erfenis
Een andere reden waarom iemand met een baan toch niet in staat is om rond te komen zijn schulden. Dat geldt ook voor Hans en zijn gezin. Sinds een par maanden komt hij elke week naar de Leidse voedselbank. Hans is buschauffeur. Zijn achternaam laat hij graag achterwege. Hij zegt dat hij zich niet schaamt dat hij bij de voedselbank loopt, maar wil toch liever wat meer anoniem blijven.

“Mijn inkomen is hoog genoeg, daar ligt het niet aan,” zegt Hans in het kantoor van de voedselbank. Zijn tas met boodschappen staat bij zijn voeten. Hij heeft wat tegenslag gehad. Eerst had Hans zelf al wat schulden opgebouwd die hij bezig was af te lossen toen zijn schoonouders overleden. De erfenis bleek te bestaan uit een portie verse schulden. En een oude camper, die niet veel meer waard is, maar waaraan Hans en zijn vrouw goede herinneringen hebben. “Maar we kunnen het stallingsgeld niet betalen en dus moet hij in de verkoop.”

Inmiddels zit Hans in een schuldsaneringstraject. “We houden maar heel weinig geld over. Ik ben blij dat we één keer per week naar de voedselbank mogen. Kunnen we weer een paar dagen eten.”

Eerdere afleveringen van Geen rooie cent verschenen op woensdag 25 september en woensdag 9 oktober.

Deze podcastserie is mede mogelijk gemaakt door het Leids Mediafonds. Eerdere afleveringen en artikelen zijn terug te vinden op www.sleutelstad.nl zoek op Geen rooie cent.

 

Delen

48 reacties

  1. Dit is inderdaad een verhaal waar je niet vrolijk van wordt. Voor de inmiddels 40.000 daklozen in Nederland is de situatie zo mogelijk nog schrijnender. Je komt niet in aanmerking voor een urgentie verklaring voor een sociale huurwoning, als je nog schulden hebt. Je komt niet in aanmerking voor schuldsanering, wanneer je geen woning hebt. Dus deze groep mensen zit klem tussen verschillende randvoorwaarden, die elkaar tegenwerken.

  2. Ja werken in Nederland wordt niet beloond. Een uitkering met de vele bijbehorende toeslagen is veel lucratiever. Maar dat ziet de overheid niet. Nee die bepalen ook nog even dat ieder huishouden in Nederland tussen de 15000 en 25000 euro moet investeren om aan die klimaat idioterie te moeten voldoen. Het failliet van Nederland en heel veel Nederlanders is veel dichterbij dan we denken.

    • Een Leids burger op

      Het komt inderdaad voor dat gaan werken met een laag salaris vanuit de bijstand niet loont. Dit verschijnsel staat bekend als de armoedeval. Vaak ook bij flexwerk.
      Vaak hoor je dan de roep dat de uitkeringen en toeslagen omlaag moeten. Maar dat zal (nog meer) mensen nog meer in de armoede brengen…
      Men kan het verschil tussen uitkering en salaris ook vergroten door hogere lonen.

    • Onze Japie Rijnlandroete fan en liberale klimaatontkenner. De hoeveelheid CO2 die al de lucht in gegaan is voor de bouw van die roetriool (we hebben het berekend) doet zelfs de klimaatidioterie van Japie verbleken.
      Die uitkering is voor velen toch echt bijten op een houtje. De door Rutte’s ordetroepen gecriminaliseerde werklozen, daklozen e.a. kunnen maar net rondkomen. Maar goed onze neoliberale VVD premier Rutje zei al in 2012 dat armoede in dit land niet bestond. Zijn rijke Kelder vrinden knikten vol instemming mee. Zakkenvullen over de rug van de ZZP’ers.Handen uit de mouwen! Daar zit nu na 10 jaar neoliberaal landsbestuur de echte pijn voor Rutte’s hardwerkende Nederlander. Die lijdt armoede.

      • Je legt de vinger op de zere plek: werklozen en daklozen die maar net rondkpmen. Dus niet werken en toch betaald krijgen terwijl werkenden er niet veel meer aan overhouden als ze 40 uur werken!

  3. Gezond verstand op

    Nou, dat is dan ook een sukkel die Hans. Hij had namelijk de schulden kunnen voorkomen door de erfenis van zijn ouders te verwerpen. https://www.juridischloket.nl/familie-en-relatie/erfenis/hoe-kan-ik-een-erfenis-verwerpen/ Dat de gemeente zelfstandigen zou moeten onderhouden die gewoon een flut-business(plan) of verdienmodel hanteren vind ik een belachelijk idee. Dan moet je maar iets opzetten waar je wel omzet en winst mee kan draaien als ondernemer of inderdaad bij een werkgever in dienst treden.

    • De geinterviewden vragen niet om medelijden he, het artikel schetst een van de diverse vormen van armoede in onze stad. Sommige reacties bestaan meteen weer uit beschuldigingen richting rijk of gemeente – dat is in dit geval niet terecht ben ik met je eens.

    • Een Leids burger op

      Ook ik vind dat het niet de taak van de gemeente zou moeten zijn om zelfstandige ondernemers te helpen als hun zaak niet naar verwachting loopt.
      Men moet geen geld blijven steken in iets wat niet goed loopt.
      Probleem is natuurlijk dat je bij het opzetten van een nieuwe zaak niet vooraf weet of het goed zal lopen en of er voldoende winst mee te behalen zal zijn. Dat blijft altijd een risico.

    • Nou gezond verstand daar heb je gelijk in maar was het maar zo makkelijk ik heb het meegemaakt en er ook bijna heel veel ellende mee gehad maar een erfenis verwerpen moet je.meteen de deur dicht trekken als iemand overlijdt en geloof me dat doe je niet omdat je in de rouw bent zal mijn verhaal achterwegen laten maar door soms het simpelste te regelen bij een uitvaart zit je al aan een erfenis vast

    • Ik werk vol tijd en ik kan amper mijn hoofd boven het water houden. Mijn buren hebben ze uitkering. En ze hebben veel beter voor elkaar ze komen overal in aanmerking subsidie hier subsidie daar . Ze willen niet werken in het zomer bij hun bbq 4x aan per week.. Ik vraag me af moeten mensen niet aan het werk. Smos vraag ik me af waarom ben ik aan het werk…. groetjes uit emmen

    • Meneer Li is een ondernemer die niet zo succesvol is. Buschauffeur Hans heeft pech gehad met schulden van schoonouders, maar kijgt nog wel schuldhulpverlening. Ik zou niet willen beweren dat er in Den Haag genoeg wordt gedaan tegen armoede, integendeel, maar juist in dit geval is het niet het Haagse beleid waardoor deze mensen het moeilijk hebben.

  4. Hans had ook de erfenis beneficiair kunnen ervaren. Dan mag je een paar persoonlijke dingen meenemen. Dan had hij daarvan geen schulden gehad. Of er schulden komen uit een erfenis kun je ook laten uitzoeken

Laat een reactie achter

Over de auteur

Gerry van Bakel

Presentator Nieuws071/Sport071, redacteur Cultuur071

Je bent nu offline